Avrasyalı Kadın-Savaşçılar olarak tanımlanan Amazonlar, Yunan kültür, sanat ve mitolojisinde oldukça önemli ölçüde yer bulan figürler olarak karşımıza çıkmaktadır. İlk kez Homeros Destanlarında bahsedilen Amazonların zamanla Yunan vazoları, duvar resimlerinde ve heykellerde sıklıkla betimlenmeye başlanması genellikle kadın savaşçı imgesinin simgesel anlamda Yunan kültürüne yerleştiği şeklinde yorumlanmaktadır. Ancak Amazonların ya da daha açık bir deyişle Avrasyalı Atlı-Göçebe kültürlerin Eski Dünya'da ve özellikle Anadolu'da ne kadar daha önce var oldukları sorunu hala tartışmalıdır. Homeros metinlerinde Priamos'un bahsettiği kadın savaşçıların en azından Geç Tunç Döneminde Anadolu'da var olduğu ve belki de Myken kültürü ile de temasta bulunduğu hala tartışılan bir konudur. Arkeolojik ve kültürel veriler Amazonların Homeros Döneminde Yunan kültürünü etkilemeye başladığını kanıtlamaktadır. Bu durum aynı zamanda Batı Anadolu'daki Kyme, Smyrna Ephesos gibi Yunan kentleri ve Sinope gibi Karadeniz kıyısındaki bazı kentlerin kuruluş mitoslarında Amazonların etkin olmasını da açıklamaktadır. Bu dönemden itibaren Yunanlı tarihçileri Amazonların yaşadıkları bölge ve yaşam biçimleri hakkında önemli ipuçları vermeye başladıkları görülür. Arkeolojik kazılar ışığında Azak Denizinden Ural Dağlarına kadar uzanan bölgede savaşçı-kadınlara ait olduğu anlaşılan zengin mezarlar, Amazonların Avrasyalı Göçebe Kültürüne ait olduklarını, Kimmer ve daha çok İskit kültürünün bir parçası olarak gerçekliklerini kanıtlamaktadır. Amazonların yaşadığı coğrafyaya ilişkin antik yazarlara göre; Kafkasya'dan günümüzde Ukrayna sınırlarındaki Azak Denizi kıyılarına kadar uzanan bölgede ve Karadeniz'de günümüzde Samsun (Amisos) sınırları içindeki Thermodon nehri (Terme Nehri) kıyılarında yaşadıkları anlaşılmaktadır. Karadeniz Bölgesinde henüz Amazonların varlığını kanıtlamasa da burada Avrasyalı Göçebe Kültüre ait toplulukların varlığını ortaya koymaktadır. Ayrıca Amazonların Anadolu halkları ve Yunanlılarla kurdukları ilişkiler sonucunda Kubaba/Kybele, Demeter ve Artemis tapımını benimsedikleri görülür.

Anadolu'nun kültürel birikiminde, yerleşik uygarlıkların yanısıra, Demir Çağ'da yağmacı ve saldırgan nitelikleriyle tanınan Kimmer ve İskit gibi göçebe toplulukların da etkin oldukları bilinmektedir; ancak, söz konusu toplulukların Anadolu'da ortaya çıkışları ve kültürel etkinlikleri, veri eksikliği nedeniyle, tam olarak kavranabilmiş değildir. Bu konudaki birikim, yazılı kaynakların yanısıra, az da olsa, kendi göçebe sanatlarına özgü bazı arkeolojik bulgulara dayanmaktadır ki, bunlar söz konusu göçebe toplulukların Anadolu'daki varlıklarını algılamada ve sanatsal etkinliklerini tanımlayabilmede yol gösterici niteliktedirler.

Editörlüğü JEANNİNE DAVİS-KİMBALL, VALDİMİR A. BASHİLOV, LEONİD T. YABLONSKY tarafından yapılmış olan kitap, konularına göre 5 bölüme ayrılmıştır. Söz konusu bölümler, farklı araştırmacılar tarafından kaleme alınmış toplam 20 kısımdan oluşmaktadır. Bölüm I: The Scythians. 1) V. G. Petrenko, "Scythian Culture in the North Caucasus", 5-21. S.5'de, Kuzey Kafkasya Dağları'nın bulunduğu alanın coğrafi olarak üç bölgeye ayrıldığını belirten araştırmacı, söz konusu bölgenin sınırını çizerek çalışmasına başlamıştır. Petrenko, MÖ 1. bin yılda doğuda yer alan bozkırlarda göçebeliğin gelişimi gösterdiğini ve MÖ 8.yy kadar erken bir dönemde ise Kuzey Kafkasya bozkırlarında göçebe olan bir askeri organizasyonun var olduğunu vurgulamıştır.